Anne olunca anladım..

İlk kucağına alış, ilk bakış ve emme ile perçinlenen sevgi-güven bağının hakikisi anneyle kurulandır. Bebeğin ağzından çıkan ilk kelimedir anne. Düştüğünde, yaralandığında, sıkıştığında ilk çağrılandır anne. Ergenlikte ilk aşkı dinleyen, yönlendiren bir taraftan hafiyelik yapan da annedir. Gün boyu hiç durmadan çalışıp eve geldiğinde futbol, saklambaç oynayan enerjisi hiç bitmeyendir. Çocuğuna ödevini yaptırırken, ertesi günün yemeğini planlayandır. Gece kalkıp, çocuklarının üstünü örten bir de yanağına öpücük kondurandır. Çocuğunu yolcularken, arkasından dua edendir. Anne toparlayandır, kollayandır. Annelik bir örgü bir nakıştır belki de. Eliniz çok sıkıysa başka, eliniz gevşekse başka çıkar örnek. Kimi zaman kimsenin örneği ile bir tutmasa da o sizin el emeğiniz göz nurunuzdur.
Bebeğimin olacağını duyduğum ilk an ayaklarım yerden kesilmiş, uzun bir müddet de yere basamamıştım. Onun içimde olduğunu duyduğum andan itibaren daha dikkatli yaşamaya başlamıştım. Oğlumu kucağıma aldığımda bu bir mucize dedim. Büyüdükçe telaşlarım da arttı. Onunla büyüdüm, tecrübelendim. (İkinci çocukta saydıklarımın çoğunu rahat atlattım diyebilirim.) Uykusuz nasıl kalınır, acı acı ağlamasına sebep olan minicik bir gaz nasıl çıkartılır? Yoğurt nasıl yapılır? Hem yemek yapıp, hem bir çocuk nasıl oyalanır? Katıla katıla bir çocuk nasıl güldürülür? Oyuncağı elinden alınan çocuk nasıl teselli edilir? İnat dönemi nasıl atlatılır? İlk adım attığındaki gözlerindeki tedirginliğini, geceler boyu süren uykusuzluğu sonrasında ağzında minik bir diş gördüğümde nasıl oh be dediğimi hatırlıyorum. Hasta olsam bile hastalığımı ayakta geçirdim. İlk kelimeler, ilk adımlar yani önemli olduğunu düşündüğüm kısa notlar. Umarım ileride okuyup beni anarlar.

2014 036
Anne olunca

Annem başka bir şehre taşındığımızda hem çalışıp, hem de bizimle ilgilendi. İkisinin bir arada zor olduğunu ‘anne olunca anladım.’ Annemin çalışma temposunda bizleri yetiştirmesinin dışında, babamı erken yaşta kaybettikten sonra annemin evdeki her şeyi üstlenmesi, bize hem annelik hem babalık yapması fedakarlık ve özveriden geçiyor. Ailede annenin her zaman toparlayıcı görev üstlendiğini düşünüyorum. Ben çalışma hayatımı başka bir şehre de taşınınca ve de yardımcı bulamayınca bırakıp, çocuklarla ilgilenmeyi tercih ettim. Çoğu konuda annemin tecrübesinden, en yakınımdakilerin tecrübesinden faydalandım.

 Özel günler hayatımızda önem taşıyan insanların kaybedilmesiyle buruk geçiyor. Annesini tanımayan, annesine kavuşamayan, daha doyamadan annesini ya da yavrusunu kaybetmiş birçok anne var. Onlar için çok üzgünüm. Anneleri hala hayatta olanlar, annelerimizin kıymetini bilmemiz dileğiyle, Anneler Günümüz kutlu olsun.
Sevgiler,

Comments

comments

Yazar Hakkında

Ebru Ünal

1978 Ankara doğumluyum.Babamın işi sebebiyle 3 yaşındayken çok sevdiğim,beni büyüten,olgunlaştıran çok güzel dostluklar edindiğim Adana’ya taşındık.Jeoloji Mühendisliğinden mezun olduktan sonra iş hayatıma başladım.Yönetim ve Organizasyon yüksek lisansı yaptım.Evliyim  10 yıl çeşitli firmalarda çalıştıktan sonra eşimin işi sebebiyle İstanbul’a geldim.Biri 8 ,diğeri 2 yaşında iki oğlum var.Onların gelişimi için çalışmaya ara verdim.Çocuklarımla ilgilenmek şu sıralar aldığım en büyük keyiflerden..Kitap okumayı,mutfakta yeni tatlar denemeyi seviyorum. İlkokul yıllarında şiirler yazardım.Son yıllarda kısa kısa yazı denemelerim oldu.Özellikle sevdiklerime..Ablamın desteğiyle yazılarıma tekrar başladım.Duygularımı,heyecanlarımı sizinle paylaşmaktan mutluluk duyuyorum.. Sevgiyle kalın..

Benzer yazılar

1 Yorum

  1. Esra

    İlk’ler…Hem tecrübe hem kaygılarla birlesirken duygular;eklenirse zaman büyürüz biraz daha.Ve anlarız o zaman anneliği taaaa iliklerimize kadar.
    Ve anlatırsın böyle içten,samimi hissettirerek.
    Tebrikler canim benim.Yazılarinin devamını merakla bekliyorum.

    Yanıt

Yorum Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir